Verandering van spijs

 

Bij het ontbijt, op de bovenste verdieping van het luxe hotel waar we voor de diamond league wedstrijd verblijven, wordt ik aangesproken door Ellen van Langen. Het gaat om de accreditatie voor het coachvak bij het hoogspringen. Zonder haperen antwoord ik over in het Nederlands.

Terwijl onze ontmoeting van jaren geleden in Qatar door mijn hoofd speelt. Hoe werkt dat toch.

Als ik zonder haar te zien de naam Ellen van Langen hoor dan denk ik direct Barcelona. Voel ik bij wijze van het zweet direct weer uit all poriën gutsen en voel mijn droge mond bij het schreeuwen, met de Holland vrienden groep op het twee honderdmeter punt, om haar naar goud te stuwen.

Maar om me heen is het Chinees en Engels wat de boventoon voert. Engels met allerlei accenten die ik redelijk thuis kan brengen. Terwijl het Chinees in alle toonsoorten en met verschillende accenten een kakofonie blijft.

Ik zie Felipe, de trainer van Dos Santos, de Braziliaanse horden topper op de 400 meter. Het kost

Me geen moeite om de beleefdheden op de vroege ochtend in het Braziliaans/Portugees uit te wisselen. Ik krijg ook nu een flashback. Felipe nam ik een beetje onder mijn hoede toen hij net begonnen was met een jonge meerkamper in Sao Paulo. Hij wilde leren maar snapte niks van Oleg Ruiev, de meerkamp coach mannen uit Oekraïne. (Inmiddels is Ruiev overleden aan kanker

een paar jaar geleden hoorde vorige week van mijn nieuwe collega Sergej Lebid, Mila coach op SESTAC). Ik, als nationaal coach,  fungeerde als een soort vertaler van sovjet methode naar Braziliaanse aanpak voor hem toen. Felipe Siqueira woont en werkt permanent in de VS en heeft een paar elite atleten uit Brazilië onder zijn hoede. Als ik hem herinner aan onze eerste ontmoeting beginnen zijn ogen te glinsteren en hij verzucht dat dat wel heel erg in het begin was van zijn trainers carrière.

Als ik terug loop met mijn bakje yoghurt bots ik bijna tegen Imke Onnen aan. De hoogspring

veterane traint tegenwoordig onder mijn goede vriend en voormalig collega in Riyadh: Fuzz Caan. Zonder me te bekommeren om de juiste naamvallen kan ik toch wel aardig met haar in het Duits een praatje maken. Haar broer Imke Onnen pakte een bronzen plak in Amsterdam op het EK van 2016. Beide werden lange tijd getrainde door de moeder Astrid, die als zevenkampster ook de

nodige punten pakte met hoog. Nu is Imke een veterane in het hoogspringveld maar verbeterde zich in de laatste jaren nog steeds met centimeters.

Als ik aan een tafeltje zit met overheerlijk eten wat hier te kust en te keur is en afwijkt van het

gewone Chinese eten op de campus. Natuurlijk komt er iets naast mijn bordje terecht. Graimert, denk ik. Wat bist toch een graimert! Ik moet om mezelf lachen. Maar het is echt zo. Het lukt me altijd om iets buiten mijn bord, buiten het servet, de placemat of zelfs de tafel te laten belanden. Mijn betere helft is er nog verbaasd over: hoe krijg je het voor elkaar, foetert ze terwijl ze met stoffer en blik aan de slag gaat.  Hou kriegst veur mekoar. Ik zit in mijn eentje in Xiamen, China, het Verre oosten en het lijkt wel of ik in Slochteren, Groningen, Nederland aan tafel zit.

Het groepje kogelstoot mannen, aan de tafel tegenover me, kijkt me verbaasd aan. Ze moesten eens weten.

Het blijft verbazingwekkend hoe die gedachtenkronkels zich vertalen. Omtoalen heet dat.