I.M. Johan Eshuis

 IM Johan Eshuis.

 

KT Lycurgus (c) GL

Het is denk wel herkenbaar. Je mist het pas als het er niet is. Zo verging het mij ook. 

 

Op de lagere school en dan met name in de hoogste klassen voor mij, was gym een uurtje bewegen. Niet heel moeilijk voor een groep kinderen die de rest van de dag in de schoolbankjes moesten zitten. Mijn bewegingsdrang en inzet was dusdanig dat meester Hoiting me afentoe aan de kant hield. Hij vond mijn gedrag een soort van sportverdwazing. Veel later ik was al van school maar mijn zusje zat nu bij hem in de klas, gaf hij bij mijn moeder aan dat hij dat niet goed had aangepakt. Toen ik vele jaren later zelf inviel als gympik kwam een van de jongetjes naar me toe: Meester ik ben helemaal nat. Dat bleek normaal niet te gebeuren omdat er niet zoveel bewogen werd. Ik dacht terug aan meester Hoiting. 

Op de MAVO kregen we gym van meneer Rengers. Die zag er, ook al in de les, uit als een heertje. Altijd met strakke coupe, strenge bril, gestreken overhemd met een vlinderdas en een creme kleurige pantalon boven de gymschoenen. Bij het inlopen tikte hij met een stok het ritme op de houten vloer en buiten klapte hij in zijn handen als we passeerden op de ronde om de doelen van het voetbalveld. Hij had een een curriculum met een opbouw. Die groeide met het doorlopen van de klassen. Altijd was er techniek en een simpele methodiek die uitmondde in een eindvorm. Zo leerde ik volleyballen en basketballen onder andere. Toen ik stage moest lopen voor de ALO moest ik daar aandenken en herkende de reacties van de scholieren in Haarlem Noord als ze in een spelletje met overtal konden afronden  met een lay-up.

Op de HAVO werden de lessen verzorgd door een jeugdig uitziende sportieveling met blonde krullen: Johan Eshuis. Hij was bekend. Zo stond hij regelmatig in het Nieuwsblad van Noorden als de trainer van de Sudosa Assen vrouwen volleyballers. Dat betekende dat we in de gymlessen ook eenvoudige technisch/tactische trainingen volleybal kregen. Maar ook hij gaf, net als Rengers op de MAVO, in zijn jaarplan ruimte voor andere vormen van bewegen en verpakte dat thema gewijs. Zo deden we dus turnen, basketbal, softbal onder andere maar hij deed ook een aantal lessen bewegen op muziek. Plus een uitstapje naar de bowlingbaan. In de afgelopen jaren hoorde ik regelmatig van hedendaagse scholieren hoe zeer de gymlessen waren verworden tot een verplicht nummertje voetballen.

 

Johan Eshuis heeft een grote indruk bij mij achter gelaten. Hij had naast oog voor het bewegen ook passie voor de sport. Op donderdagmorgen was er voor aanvang van de reguliere lessen een uur om voor te bereiden op de test voor de ALO (of CIOS in mijn geval). Dat betekende voor mij vroeg op staan. Om dan in Slochteren mijn fiets op de vrachtauto van buurman Slump te leggen. Die werkte aan de overkant van de school en ik was dan om kwart over zeven mooi op tijd in Stad. Johan Eshuis was dan ook aanwezig om de deur naar de gymzaal open te doen. Ik vond dat toen heel normaal. Dat hij op zaterdagmiddag dan langs de lijn stond bij het volleybal ook eigenlijk. Dat hij enthousiast een methodiek handstand gaf of een lesje volksdans ook. Het voelde heel natuurlijk. Johan deed het met plezier en overtuiging. Was dan ook niet te groot om de danspasjes met de nodige moeite te vertonen. 

Dankzij de mogelijkheden die hij aanbood in de lessen en de extra aandacht in de voorbereiding op de testdagen haalde ik de toelatingseisen van CIOS Overveen ruim. Daar heb ik hem ruiterlijk voor bedankt toen we elkaar vele jaren later tegenkwamen. Dat kwam zo. Vanuit mijn werk bij MCZ verzorgden we de krachttraining bij Lycurgus. Na afloop van het seizoen was er een etentje en daar was ook Johan Eshuis. Inmiddels zeventig plus schat ik . Hij was vrijwilliger bij de club en gaf onder andere leiding aan de ballenjongens/meisjes bij de thuiswedstrijden. Hij herkende mij direct en ik vertelde hoe zijn lessen en zijn inzet indruk op mij hadden gemaakt. We spraken kort en zouden het een vervolg geven met een bezoek in Zuidhorn. Daar is het helaas nooit van gekomen. 

 

Deze week is Johan Eshuis plotseling overleden op 84 jarige leeftijd. Ik lees op rtvnoord: ..

Hij was vorige week zaterdag nog betrokken bij het laatste oefenduel van de voorbereiding, eveneens tegen PDK Huizen (3-1 winst). Voorafgaand aan het competitieduel werd er voor hem geapplaudisseerd…. Gemist als het er niet is.

 

Elke keer als ik volleybal speel of gespeeld zie worden denk ik aan deze bevlogen leraar. Een voorbeeld voor velen. Ik voel me vereerd hem gekend te hebben. Eerder schreef ik dit:

 http://gerardlenting.blogspot.com/2022/09/prijs-uitreiking.html