Verwarrende teksten

 Het is verwarrend. De beelden van toen met de informatie van nu. 

Het begon met de aankondiging begin oktober dat de Tröckener Kecks weer gingen optreden. Ik hoorde het, aan de andere kant van de wereld, in Shanghai in de avond tijdens een middag uitzending op radio2 in Nederland. Verwarrend op zijn minst. Ik was direct terug in een rokerige zaal met zwetende veelal jonge kerels in een bomvol Patronaat. Theo, met baret, geselde de bas zodanig dat mijn middenrif een opdoffer kreeg. Het bier klotst tegen de plinten. De jongens van KAV Holland zijn in ‘the moshpit’  even vergeten dat er morgen weer een duintraining is.

….Wie een huis heeft gaat naar huis, het is moeilijk hier te blijven, In weinig meer dan dorst alleen….. (Niemand thuis)

Het is verwarrend. Dat de huidige vriendin, van de gitarist van toen: Phil Tilli, dit nu in haar programma bekend maakte op zender met Rick de Leeuw (We zijn bijna even oud, hij is van november 1960 en ik van april).  De beelden van toen met de informatie van nu dat het aangekondige concert in het (inmiddels onherkenbare Patronaat) plaats gaat vinden in het volgende jaar 3 Oktober! Ik raak nog meer in de war. Als ik op het internet in het concertschema zie dat er al plaatsen zijn uitverkocht en in Haarlem nog slechts enkele kaarten beschikbaar. Haarlem-Pim Mulier-Holland, schieten door mijn hoofd.

..En nu, nu het even tegen zit, denk dan aan wat hij heeft geleerd, door de jaren heen….

(Met hart en ziel)

Het is verwarrend. De beelden van toen met de informatie van nu. Ik zie het helder voor me. “De krul” op pols. Dat was toen ‘gewoon’. In dienst van de ploeg iets doen. Seijlhouwer van huis uit meer een sprinter, maar als het moet ook in de clubcompetitie op andere onderdelen. Het is een van mijn eerste wedstrijden met de mannenploeg van Holland. Met Jacq van Nisselrooy als ploegleider en puntenteller.  Mathijs draaide met de snelle mannen mee in de estafette sinds de B’s. Nu bij de senioren was het schipperen met de bezetting, Jacq en ik moesten iets bedenken om zoveel mogelijk punten te sprokkelen, in het volgepropte chronoloog. Dus ‘Thijs’ moest naast het estafettestokje ook de polsstok ter hand nemen.

…Zegt wat er gezegd moet worden.nu of nooit…

(Nu of nooit)

Het is enorm verwarrend. De beelden van toen met de informatie van nu. De stille kracht  die zich zou ontwikkelde als beleidsmedewerker op departementaal niveau. De rustige jongen die steevast als laatste een rondje in de Flap bestelde en later de prijzen voor de golfdagen regelde. De vaste kracht in de senioren competitie ploeg die bleef trainen en sprinten om master titels in de opeenvolgende categorie te verzamelen. Het is verwarrend. De beelden van toen met de informatie met betrekking tot de gezondheidstoestand van nu. Ik hoor en lees van de jongens uit de vriendengroep verontrustende berichten. De zwetende dampende lijven van de atletische jongens van toen. Nu als de meelevende ouders van sportieve kinderen, maar ook van pubers met problemen en tieners met andere interesses. Grijzende slapen, wijkende haarlijn en iets meer vlees op de botten. De laatste keer dat ik Mathijs sprak ging het over de AV Haarlemmermeer, over zijn zoon op hockey en zijn dochter als MILA atleet. Maar nu is het opeens een aflopende zaak. Nog een post uit Parijs eind september en drie weken later was er de begrafenis. 

….Ik schrik van de man 

Die ik in de spiegel zie

Haar in zijn kam

Ik voel me oud, ouder dan hij……

(Het komt nooit meer goed)

Het is verwarrend. De geest is jong, terwijl het lichaam aftakelt Maar toch. Je wilt rennen, vliegen, spelen, muziek maken en genieten. Zonder aan de tijd te hoeven denken. Een tijdlijn met een oneindige horizon. 

Een schitterend tijdsbeeld. De jongens zoals ik ze ken op de foto. Een hechte groep, “Friends for life”, die elkaar door en door kent. Die elkaar door moeilijke periodes heen slepen. Met z’n allen het leven vieren op verjaardagen, feestdagen en op andere momenten zelf slingers ophangen. 

Het is voor mij verwarrend om te constateren dat ik ze ken maar ze zie als de jongens van toen. Met z’n allen naar de Kecks. Met als altijd…nee nee nee nee NEE, niet naar huis toehoehoe…

Nog een aller-aller-laatste biertje. Ik zie Thijs, ver na de finish van de TROS-loop, naast zijn fiets lopend, steeds verder lopen richting huis, zonder dat het lukt om op de fiets te stappen….Maar opeens was hij voorzitter van AV Haarlemmermeer….Ik zie Mathijs Seijlhouwer trots op het podium staan met de 4x100 ploeg… Maar opeens is hij tig keer Nederlands kampioen mannen veteranen. Doet met aan het EK in de categorie 50+ en loopt daar in Madrid een NR met 7.43. Ongelooflijk.

Ik denk terug naar de tijd dat je nog snel aan de deur een kaartje kocht voor een paar gulden en helemaal bezweet na een paar uur bij Theo, met rode baret, een T-shirt kocht… 

“Mijn leven was nooit zo mooi geweest als ik niet op atletiek had gezeten.”, liet Mathijs optekenen.*

Dat maakt bij mij diepe indruk. Het was mooi om daar onderdeel van te zijn. Want zonder atletiek was het hele leven anders gelopen. Ook voor mij.

…Ik kijk naar de sterren

Kijk naar de maan

Onverschillig

In hun eeuwig bestaan…

(Paradijs)

RIP Mathijs Seijlhouwer.

* IM Haarlem atletiek

Foto Facebook