Hoofd

Ondertussen bereidt ik me voor op een speciale sessie. Het blijft vreemd dat iedereen weet dat ik aanwezig ben bij een gesprek maar dat ik zelf van niks weet. Als ik via via het schema zie blijkt het te gaan om een soort visitatie gesprek voor de nieuwe cyclus.

 

ik was zat dus in de kleine conferentiezaal onder een fraaie plafondlamp waarop de naam van het instituut staat, aan de korte zijde van een hoefijzer opstelling neer gezet samen met mijn tolk.

Aan de lange zijde zit de jury, tenminste zo leek het, en daar tegenover aan de andere lange zijde de beklaagde, de sollicitant. De coach van de hoogspringsters. De oude coach van Lila Lu. In

haar trainingspak met daarboven het ooit modieuze kapsel met a-symetrische en geverfde lokkenzag ze er verslagen uit. Ze dreunde haar verhaal op wat ik via de vertaling mee kon lezen op de

computer van mijn tolk. Ik keek naar haar haar, keek naar haar bleke gezicht en de wapperende

handen. Ik hoorde om de twee zinnen Lu Jiawen. Op het scherm zag ik haar resultaten in wedstrijden en van testen. De wedstrijd resultaten herkende ik wel maar de test resultaten leken van iemand anders. Tenminste, de waardes van de testen die ik met haar deed kwamen niet in de

buurt van het hier getoonde. De coach klampte zich hier aan vast en bleef Lu Jiawen benoemen.

Haar huidige pupillen werden in twee zinnen afgedaan. Ze moesten nog veel leren, ze waren jong en hadden achterstand vanwege COVID en hadden veel wedstrijd gedaan. Maar met hele matige

prestaties wist ik maar ik zag ze niet in de presentatie.Na een klein halfuur was het voorbij. Ik

schoof mijn stoel opzij om even uit de door sigarettenrook bedorven lucht van de tolk te

ontsnappen. Maar ‘de jury’ had al een aantal vragen afgevuurd. Het was een politiek steekspel,

een woordenbrij en ik kreeg de indruk dat het een slecht toneelstukje was. Tot de baas het woord

nam. Ze glimlachte, sprak staccato en priemde afentoe met een scherp geslepen potlood in de

richting van de coach. Die leek in de stoel te verdwijnen en zag bleek. Ze werd regelrecht het graf

in geprezen kreeg ik de indruk. Plotseling hoorde ik mijn naam. De baas richtte zich tot mij. Ik

lachte vriendelijk terug en hoorde opnieuw mijn naam als zijnde het nieuwe hoofd van het

hoogspringen. De mond van de coach vertrok zich tot een dun streepje, haar doffe ogen schoten

mijn kant op. Ik keek zo vriendelijk maar ook neutraal mogelijk eerst naar haar en toen naar de

baas. De baas knikte goedkeurend. Mijn tolk keek me vragend aan. Ik trok mijn wenkbrauwen op

terwijl de coach zo goed mogelijk haar gezicht probeerde te redden met beleefdheden. You are

the boss in high jump now, tolkte Li en hij keek blij. Ik probeerde ook blij te kijken maar was

verbijsterd wat er net was gebeurd. Staande de vergadering werd de coach de wacht aan gezegd,

atleten zijn geen bezit van de coach en talent moet zich ontwikkelen naar een hoger niveau, je valt

nu onder de leiding van Lenting. Gerard schijnt moeilijk uitspreken te zijn terwijl Lenting een

makkie is voor de Chinezen. Lenting heeft dus een andere functie. Zelf weet hij nog niks, weet ook

niet wat het precies inhoud en ook is er nog geen formaliteit ingevuld maar ….Lenting is

hoofdcoach hoogspringen op het elite trainingcentrum Shanghai. Waarvan akte.