Talen

Ik telde op de vingers van mijn rechterhand af.

Gronings, Nederlands, Duits, Engels en Portugees. Ik moet nogal triomfantelijk hebben gekeken

naar mijn nieuwe pupil, de zeventienjarige Miao een polsstoktopper in dop, want ze gaf een

theatraal applausje. Ik voegde er snel aan toe: “Maar …. geen Chinees of Spaans en dat zijn

wereldtalen!

Ik blijf, met een spiekpapiertje op zak, proberen om wat Chinese kreten te leren. Maar ik mis de

kapstokken. Het lijkt nergens op. Ik kan het niet koppelen aan iets. Er zit niks anders op om maar

gewoon weer te stampen en dan hopen dat het beklijft. Ik begin met tot tien tellen. Dat helpt ook

in het dagelijks leven. Want ik worstel ook nog steeds met de communicatielijnen. Ze lopen

anders of zijn verwarrend. In beide gevallen snap ik het (nog) niet.

Dat Gronings probeer ik op peil te houden door Radio Noord te luisten, het Nederlands door te

blijven lezen en luisteren, mijn Duits op te poetsen als ik met Uwe bel en mijn houtje touwtje

Portugees door Braziliaanse vrienden te volgen. Dat mijn directe collega’s echte Yank’s zijn helpt

niet echt voor mijn Engelse uitspraak maar vergroot wel weer de woordenschat. Door Miao en Lu

moet ik iedere dag aan de bak om begrijpbaar en correct Engels te spreken en dan via de vertaal

app weer wat Chinese klanken te horen en te leren. Tot nu toe zonder groot succes. De beide

dames moedigen me wel aan en prijzen me voor de uitspraak, maar even later ben ik het woord al

weer vergeten. Náán noteer ik op mijn spiekbriefje fonetisch voor moeilijk.

Ik las net in de column van Daniel Lohues dat het Nedersaksisch sinds 1996 onder het Europees

handvest van regionale of minderheidstalen is erkend. Daar zit het Drents, Twents, Achterhoeks

en ook het Gronings bij. Zo steek ik mijn handvol talen lekker in de zak. Want het is nog steeds

koud in Shanghai.